View high resolution
Via skype hoor ik mijn dochter zingen, vanuit Denemarken. Zo ben ik weer op de hoogte van haar wel en wee in het noorden en ik krijg en passant wat mee over de Deense cultuur. De zangkunst staat daar hoger aangeschreven dan bij ons, dat wordt mij duidelijk als ik mijn dochter hoor vertellen en zingen. We krijgen allebei meteen zin om de film Oh happy day te kijken, met een glansrol voor Moses Jackson, who is a big fan of us.
Ze vertelt verder. Als de Denen uitgezongen zijn is het voor hen tijd om schoon te maken. Dat past voor mij in het beeld van Denemarken als klein land vol kleine witte huisjes met rode daken en overal zee in de buurt. Zee en genoeg water om alles schoon te maken, dweilen en schrobben, matten kloppen en alles hup weer schoon.
Maar het gaat er niet altijd en overal zo idyllisch aan toe.
Zee en water zijn niet alleen een zegen. Er blijft ons niets bespaard van de meest recente ramp die de andere kant van de wereld treft. De aarde schudt en beeft, wordt overspoeld door veel te veel water en de kern van reactoren staat op smelten. Daar moet hetzelfde zeewater redding brengen door de zaak te koelen.
En doordat alles in detail in de huiskamer komt, via televisie, krant en laptop is de dreiging voelbaar. We krijgen van de overheid het advies er maar even niet naar toe te gaan. Mensen daar krijgen het advies binnen te blijven of zich anders goed te kleden tegen de radioactieve straling die is vrijgekomen. Hoe beter we ons kunnen identficeren met slachtoffers, hoe meer we bereid zijn te helpen. Als het echt nodig is heb ik nog wel ruimte in huis om een of twee Japanners op te vangen.
Streaming news, we houden het in de gaten en kunnen niet meer zonder.